از بچگی زمستون رو دوست داشتم. زمستون برام با پالتوی قرمز موهر و چکمه های سیاه و کلاه و دستکش سفید و سرما و برف بازی معنا پیدا می کرد. ولی امسال زمستون رو دوست نداشتم. دلم می خواست یک خرس قطبی بودم و اول زمستون می خوابیدم و با بوی بهار بیدار می شدم. هر چند نتونستم به خواب زمستونی برم و زمستون رو روی دور تند بگذرونم ولی خوشحالم بهار نزدیکه و بوش رو می تونم حس کنم. بهار رو در سمنان میشه از اوایل اسفند حس کرد. پونه های لب جوی ها کم کم سر از خاک در میارن و نشون میدن که میشه دوباره شروع کرد , یک شروع تازه.
امسال تصمیم گرفتم خونه تکونی رو به سبک فنگ شویی انجام بدم و یک تغییر اساسی در همه چیز بدم. تغییری که غبار این زمستون سرد و بی روح رو دور کنه از تن و زندگیم.
کمد ها و کشوها روخالی کردم از خیلی چیزها که سال ها نگه شون داشتم تا شاید روزی بدرد بخوره ولی عمر گذشت و داره تموم میشه ولی هنوز اون یک روز نرسیده!
خیلی چیزها رو دور ریختم, بعضی چیزها رو هم بخشیدم به کسانی که شاید بیشتر از من استفاده کنن. ولی بعضی چیزها رو نتونستم ازشون بگذرم. مثل صفحات مجلاتی که سال ها نگه شون داشتم و یادداشت هایی که توی کاغذ پاره ها نوشتم تا روزی وارد دفتر کنم ولی هنوز فرصتی پیش نیومده با وجودی که بیشتر اونا رو روی نت دارم ولی باز هم اون کاغذ پاره ها برام باارزش تر و واقعی تر هستن.
بعضی چیزهای به ظاهر بی ارزش گاهی برامون تداعی کننده خاطرات باارزشیه که نمی تونیم ازشون بگذریم حتا طبق عملیات فنگ شویی!
پ.ن: عادت به یادداشت برداشتن از کتاب و روزنامه و مجله و ... رو از زمان نوجوانی داشتم یکی از انگیزه هام برای وبلاگ زدن هم همین بود, گذاشتن یادداشت هام در اینجا. ولی گاهی دلتنگ نوشتن روی دفتر و فشار دادن قلم به انگشت میانیم که همیشه بخاطر این فشار ها متورم بود , میشم.
