پاییز با بوی مهرش رسیده، بوی مدرسه و دفتر و مداد. هروقت مهرماه می‌رسه دلتنگ میشم. دلتنگ دفتر و قلم و نوشتن. همیشه با باز شدن مدرسه‌ها دلتنگ بچگی‌هام میشم.
هنوزم اولین روز مدرسه‌ام یادمه با اون روپوش خاکستری و تل سفید. گوشه حیاط مدرسه "مهستی" زیر درخت با چندتا از بچه‌های محل که همبازی بودیم و دوست، کنار هم ایستاده بودیم.

در اولین روز مهر اولین دندون شیری من افتاد و من اونو طبق سفارش دوستم انداختم روی دیوار تا کلاغ‌ها بردارن !
دوستان کلاس اولم: " نوشین و فرزانه و مصی"، دورادور ازشون خبردارم. هرسه مشهد زندگی می‌کنن و نوشین هنوز ازدواج نکرده.
اولین کتاب داستانی که در کلاس اول تونستم خودم بخونم: داستان " روباه و لک‌لک" بود. همون که روباه و لک‌لک با هم دوست بودن و مهمونی میدن روباه در ظرف تخت غذا می‌ریزه طوری که لک‌لک نمی‌تونه بخوره و لک‌لک در ظرف تنگ و دراز...
اولین جایزه که گرفتم : کتاب الفبا بود که با شعرها و عکس‌های قشنگی، القبا رو معرفی کرده بود. چون تنها کسی بودم که تو کلاس این جایزه رو گرفته بودم برام خیلی ارزش داشت.
اولین کار اشتباهم بعداز باسواد شدنم: تابستونی که کلاس اول رو تموم کردم، تهران خونه عمه‌ام رفته بودم با دختر عمه‌ام که سه سال کوچکتر از منه تو انباری بازی می‌کردیم . من معلم بودم و اون دانش‌آموز. من کلاس اول رو خونده بودم احساس باسوادی می‌کردم. کاغذهایی رو برمی‌داشتم و توش می‌نوشتم. نمره می‌دادم و خط می‌زدم وقتی عمه اومد دید دسته چک شوهر عمه‌ام بین کاغذهایی بود که من توش خط خطی کرده و نوشته بودم. بدجوری دعوامون کرد طوری که هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم!
یکی نبود بگه آخه خودتون بی‌نظم هستید چرا با بچه‌ها دعوا می‌کنید، جای دسته چک تو انباری توی کارتن کاغذ پاره‌هاست؟!

 

چون نمی‌توانیم آن‌چه را دوست داریم به‌دست بیاوریم، پس بیایید آن‌چه را می‌توانیم به‌دست بیاوریم دوست داشته باشیم.

 

از وقتی وارد وبلاگ شهر شدم طبق یک قانون نانوشته همه اهالی وبلاگ شهر به حق‌وحقوق وبلاگ و سایتی که مطلب یا عکس و ... برمی‌داشتند احترام می‌گذاشتند و با لینک دادن به وبلاگ و سایت این قانون را رعایت می‌کردن. ولی این روزها با بزرگ شدن وبلاگ‌شهر و زیاد شدن وبلاگ‌ها و سایت‌ها متاسفانه بی نظمی و بی قانونی‌ در وبلاگ شهر هم بیشتر شده و دزدی‌های اینترنتی رواج پیدا کرده. با برداشتن مطلب و عکس و ... بدون دادن لینک.
جعل مطلب و عکس و ... از طریق سایت‌های بزرگ و پر بیینده واقعن غیر قابل گذشته!

چند وقت قبل بطور اتفاقی به سایت ایرانیان انگلیس رفتم و به بخش آشپزی اونجا سر زدم و دیدم تمام غذاهایی که من در آشپزخانه شیندخت گذاشتم عینن و همراه عکس بدون لینک اونجاست ( کلم ترشی- املت- لوبیا پلو – دسر کرم کاستارد- مرباها و ... )
با ایمیل اعتراض کردم و خوشبختانه دوستان سایت ایرانیان انگلیس لینک مطالب را گذاشتند.
ولی سایت آشپز آنلاین در بخش شیرینی‌های سایت، عکسی از شیرینی دورنگ من رو از بخش آشپزی برداشته و با لینک سایت خودش گذاشته و حتا در جواب اعتراض من گفتن:" سیستم سایت اجازه نمیده که اون عکس درست بشه!!" ( عکس شیرینی دورنگ در شیندخت)

من نمیدونم چطور سایتی به خودش اجازه میده از زحمت کس دیگه بدون نام بردن از اون استفاده کنه؟!

مهرشید عزیز از دزدی ترجمه هایش و دست بردن به ترجمه های خوبش معترض بود.

عکس‌های کسوف را از سایتش برداشتن و جعل کردن

بلوط عزیز از برداشتن مطلبی از وبلاگش و جعل آن در وبلاگ دیگری معترض بود.

جعل کلیپ گریه نکن اکسیر در ایران‌کلیپ

تا به کی این دزدی ها ادامه خواهد داشت؟!

 

بجنورد رفتن برای من یعنی دید و بازدید و دعوت شدن ها و مهمونی رفتن و پیک نیک های فامیلی و هر شب بیرون رفتن.
هر بار بجنورد میرم هر چقدر هم طولانی بمونم باز وقت کم میارم. دچار روزمرگی کامل میشم. کتاب خوندنم به چند صفحه میرسه! هر چقدر برنامه ریزی می کنم که روزهام مفید بگذرند , بی نظم میشم وهمه برنامه ها بهم می ریزه.
هرروز آماده شدن برا مهمونی بطوری که لباس کم میارم برا مهمونی های هرروزه! هر شب بیرون رفتن های دسته جمعی , قبلن پاتوق , بش قارداش بود و الان شهربازی! این برنامه تابستونی همیشه فامیله چه ما غربت نشین ها باشیم و چه نباشیم اونا همیشه با هم هستن و برنامه ای دارن ولی دائم هم غر می زنن از یکنواختی و سر رفتن حوصله شون! با خودم فکر می کنم اینا که همیشه دورهم هستن و معمولن هم خوش می گذره, اگه مثل من تو غربت بودن چه می کردن؟ گاهی تنها تفریح یک عصر جمعه من دور زدن با ماشین به تنهایی تو ی خیابونای خلوت سمنان و گوش کردن به موزیکه, اگه نگران چشمهای کنجکاو نباشم!
روزها می گذرند و اسم زندگی رو بخود می گیرند چه هرروز مهمونی بری و برنامه ای داشته باشی و چه به تنهایی بگذرونی !خیلی هم بد نیست آدم دچار روزمرگی بشه و بی خیال ایام.

***

طرز تهیه حلوا را در بخش آشپزی ببینید.

 

دل کوچکی دارم, خیلی خیلی کوچیک . طوری که با کوچکترین غم, پر میشه و غمگین, با کوچکترین شادی لبریز میشه و شاد. با کم ترین بی مهری بدرد میاد و ناراحت, با کم ترین محبت لبریز از عشق میشه و دوست داشتن.
دل کوچک من طاقت نامردی ها رو نداره و خیلی زود واکنش نشون میده و متلاطم میشه ؛ خیلی زود هم با کمترین صداقت آروم میشه.
دل کوچک من همیشه برام مشکل ساز بوده. از اینکه زود متلاطم میشه و غمگین , همیشه اذیت شدم و خیلی ضرر کردم . بخاطر کوچک بودن دلم خیلی زود دلتنگ شدم و خیلی ها از دل کوچکم سواستفاده کردن ولی نمی دونم چجور دلم رو گشاد کنم؟ قدرت صبر و تحملم رو بالا ببرم. اذیت نشم و اذیت نکنم. ای کاش میشد دلم رو مثل کش بکشم تا کش بیاد و بزرگتر بشه.
ولی فکر نمی کنید اگه دلم گشاد بشه و جا زیاد داشته باشه برا همه چیز اونوقت کینه و نفرت هم اونجا برای خودشون جا پیدا کنن؟! چون بخاطر کوچک بودن دلم هیچ جایی برای کینه و نفرت اونجا نیست.
ناراحت میشم و می بخشم. دل کوچکم زود رنج هست ولی کینه ای نیست. اگر قراره دلم گشاد بشه و کینه و نفرت هم اونجا جا باز کنن ترجیح میدم همین دل کوچیک رو تحمل کنم .

 

تعطیللات تابستانی منهم تموم شد. برای اینکه گردو غبار شیندخت رو پاک کنم فعلن یه تبلیغ برای ریحان عزیز بکنم:)

سفره عقد ریحان خیلی قشنگ بود ؛اینو همه مهمونا و دوستانی که عکس ها رو دیده بودن ,گفتن. سفره عقد کار خود ریحان بود و شب قبل نامزدی تا ساعت 5 صبح بیدار بود و سفره رو آماده می کرد قبل از اون هم مدت ها به دنبال وسایل سفره بود و همه چی خیلی هماهنگ و باسلیقه کار شده بود.
ریحان تصمیم داره سفارش برای تزئینات سفره عقد و حنابندان و جشن تولدها را قبول کنه و بصورت رسمی کارش رو شروع کنه برای همین من دو تا عکس از سفره عقد ریحان اینجا می ذارم برای قبول سفارش. (کسانی که از طریق شیندخت سفارش بدن براشون تخفیف هم میگیرم:)