ساز چالاندا٫ سازيم دئييل٫ من اؤزومون سازيم اولورام

هنگامى كه ساز مىنوازم٫ سازم ديگر ساز من نيست٫ من ساز منم.

استاد حاج قربان سلیمانی, یکی از بزرگ‌ترین نوازنده‌های دوتار و موسیقی مقامی کشورمان درگذشت.
وقتی خبر رو خوندم افسوس خوردم که چقدر سهل‌انگاری کردم برای دیدنش. هربار که بجنورد می‌رفتم تصمیم می‌گرفتم از اونجا برم قوچان و روستای علی‌آباد و از نزدیک صدای حاج قربان سلیمانی رو بشنوم ولی حیف که دیر شد! همیشه همین‌طوره ما هیچ‌وقت قدر داشته هامون رو نمی‌دونیم.

یادش گرامی و روحش شاد.

حاج قربان از سال 1346 تا 1366 مدت بيست سال به دلايل مذهبي دست به ساز نزد و از نواختن دو تار امتناع ورزيد. وى در اين مورد مىگويد: "يك روز بعد از سفر حج كه از يك جشن عروسى بر مىگشتم ملايى به من گفت كه من و موسيقى من نفرين شده و شيطانى هستيم. من آن روز دوتارم را به گوشه انداخته و تقريبا به مدت بيست سال ساز نزدم". تا اينكه دو روحاني از مشهد بر خلاف شيخ اول به وي تاكيد كردند كه ساز زدن گناه نيست و موسيقي او را موهبتي الهي خوانده و تشويق به نواختنش کرده و وى را با سازش آشتي دادند.

استاد می گفت:
هر بار لب بالکن می نشینم ودوتار می زنم ،گنجشکی می آید و روی دسته ی سازم می نشیند ، من که می نوازم او هم می خواند و وقتی از ساز زدن باز می ایستم ، گنجشک خاموش می شود و نگاهم می کند که: بنواز !