از آنجا که رمان این تناسب را با زندگی واقعی دارد, ارزش‌های آن کم و بیش همان ارزش‌های زندگی واقعی است. اما آشکار است که ارزش‌های زنان اغلب با ارزش‌هایی که به دست جنسیت دیگر وضع شده متفاوت است. با این حال , این ارزش‌های مردانه است که غالب می‌شود. مثال پیش پا افتاده‌اش این است که فوتبال و ورزش " مهم" هستند؛ و مدپرستی و خریدن لباس " بی‌ارزش" و این ارزش‌ها ناگزیر از زندگی به داستان منتقل می‌شوند. منتقد می‌پندارد فلان کتاب مهم است چون در باره‌ی جنگ است و بهمان کتاب بی‌اهمیت است زیرا به احساسات زنان در اتاق نشینمن می‌پردازد.

 

داشتم اس ام اس‌هام رو پاک می‌کردم این چند تا رو که به نظرم جالب بود ، گفتم این‌جا بذارم. خوش‌بختانه با گرون شدن نرخ اس ام اس, کم‌تر اس ام اس های بی‌خود و تکراری می‌گیرم!

آموختم که گاهی مهربانی بسیار مهم‌تر از درست بودن است. آموختم که مهم بودن خوب است است ولی خوب بودن مهم‌تر است. آموختم که این دوستی است که زخم‌ها رو شفا می‌دهد نه زمان.

کاش دوستی آدم‌ها مثل رفاقت چشم و دست بود وقتی دست زخم می‌شه، چشم گریه می‌کنه؛ وقتی چشم گریه می‌کنه, دست اشک‌هاش رو پاک می‌کنه ...!

شیشه‌ها شکستنی است. زندگی گذشتنی است . این فقط محبت است که ماندنی است.

پ.ن: دوستی درمورد این جمله‌ها می‌گفت: کدخدای ده ما هربار سیر می‌شد چند تا از این گل‌واژه‌ها می‌گفت. آخه اینا چی دارن که خوشت میاد؟!
(نمی‌دونم والا چرا از اینا خوشم میاد شاید فرق من و تو در همین‌هاست! :)

---

آقای اهری خواستن در مورد قطع برق در شهرمون بنویسیم.
درسمنان هرروز در اوج گرما یعنی ظهرها یا بعدازظهرها که درجه حرارت به بالای 40 درجه می‌رسه روزی دو ساعت قطع برق داریم. امروز هنوز قطع نشده که بنویسم . بعدن ساعت دقیقش رو می‌نویسم.

پ.ن: خوشبختانه امروز قطع برق نداشتیم. انگار از بازی برقی آقای اهری ترسیدن!

 

دی‌شب تو یه فروشگاه بودم، خانم‌ها برای همسرانشون کادو می‌خریدن، بیشترشون هم لباس زیر!
یه خانم درحالی‌که از فروشنده می‌خواست لباس زیرها رو کادو کنه با قیافه گرفته گفت: آخه نمی‌دونستم چی بخرم ؟ خندیدم و گفتم مردها معمولن چیزی لازم ندارن همین‌ها بیشتر براشون کاربرد داره. زن با خوشحالی گفت اره واقعن!
یه خانم دیگه در حالی که چند تا لباس برای خودش خریده بود گفت: من هیچی واسه شوهرم نخریدم چون اون به جای کادو به من پول داد. به شوهرم گفتم تو که پول لازم نداری پس هیچی برات نمی‌گیرم. اومدم برای خودم بخرم!
خیلی مسخره است که این‌قدر برای ما مهم باشه روز زن کادو بگیریم اونم چه کادوهایی از ظرف برای خونه گرفته تا لباس و کیف و کفش .اگه خیلی هم سنگ تموم بذارن طلا!
خودمون باعث می‌شیم که این چیزهای کوچیک برامون اصل بشه! برای مردها نه این روز مهمه نه هدیه‌ ای که می‌گیرن!

 

وقتی بهداد هی مامان مامان کرد و خرده فرمایشاتش رو گفت یه لحظه نگاش کردم و گفتم:

مامان یعنی: چی بخورم؟ گشنمه.
مامان یعنی: تی‌شرت‌هام کثیف شدن.
مامان یعنی: لباس‌هام اتو نداره.
مامان یعنی: به بابا گفتی برای شهریه کلاس‌هام؟
مامان یعنی: حوصله‌ام سر رفته چکار کنم؟
مامان یعنی ...

بهداد خندید!

پ.ن: این غرزدن‌هام فکر کنم تاثیر خوندن ِکتابِ " دفترچه ممنوع" باشه!

 

امروز تولد یک‌سالگی فاطمه(دخترخوانده‌ام) بود.

جشن کوچکی براش گرفتیم .

امیدرضا برادر فاطمه

بچه ها رو بردیم پارک امیدرضا مثل گربه وحشی فرز و نترس از در و دیوار بالا می‌رفت .برای رسیدن به محوطه بازی از یک مسیر مستقیم دوید و به قول بهداد مثل دو با مانع هر مانعی که سر راهش بود از روش می‌رفت حتا از یک دیوار کوتاه هم بالا رفت و از روش پرید! بهداد حسابی نفسش گرفت چون مواظب اون بود :)

 

همیشه نوشتن رو دوست داشتم و نوشتن رو با انشا نویسی تمرین می‌کردم. از نوشتن انشا برای *دختر همسایه گرفته تا خواهر و برادرم و حتا بهبود و بهداد. باوجودی که نوشتن و کتاب خوندن رو دوست داشتم ولی از دستور زبان فارسی فراری بودم و ترجیح می‌دادم به جای دستور زبان تمرین‌های جبر و ریاضی رو حل کنم. نمره جبرم همیشه بالاترین و دینی و دستور زبانم کم‌ترین بود! هنوز هم دستورزبانم ضعیفه (خواننده‌های دائمی شیندخت این رو از نوشته‌هام خوب فهمیدن:)
یکی از آرزوی‌های کودکی و نوجوانیم ,نویسنده شدن بود! و یک دلیل وبلاگ نویسی من همین علاقه به نوشتن بود و این صفحه روزانه‌نویسی رو برای دل‌مشغولی‌های خودم باز کردم و البته به مرور معذوریت‌هایی برام پیش اومد و خودسانسوری‌ها باعث شد نتونم اون‌جور که دوست دارم این‌جا بنویسم ولی گاهی واقعن دلم می‌خواد در این صفحه خودم رو رها کنم، رها از همه این قید و بندهایی که در زندگی واقعی‌مون وجود داره و دست و پای مارو می‌بنده و کودک درونم رو این‌جا آزاد بذارم تا هرجور دلش می‌خواد باشه. ولی متاسفانه برداشت‌ها و شک و شبهه‌ها و چراها باعث می‌شه ترمز کنم و سکوت!

چرا باید ما همیشه پاسخ‌گوی کارهایمان باشیم؟ چرا باید در این دنیای مجازی هم اگه دل‌نوشته‌هایی داریم ، نگران سوال‌ها و چراها باشیم؟
من هر چی که به ذهنم می‌رسه، می‌نویسم، شاید تمرینی باشه برای نوشتن . باید برای نوشته‌هام جواب پس بدم؟!

ویرجینیا وولف در کتاب "اتاقی از آن خود" در مورد "جین آستن" نویسنده "غرور و تعصب" نوشته:

برادرزاده‌اش در کتاب خاطرات خود می‌نویسد: شگفت آور است که چگونه می‌توانست همه این کارها را انجام دهد زیرا اتاق کار جداگانه‌ای نداشت که به آن پناه ببرد و بیشتر کارش می‌بایست در اتاق نشینمن عمومی با انواع و اقسام مزاحمت‌های غیرمنتظره, انجام می‌شد. مراقب بود که خدمتکاران یا مهمانان یا هیچ شخص دیگری جز اعضای خانواده خودش بو نبرند که مشغول نوشتن است. جین آستن خوشحال بود که لولای در جیرجیر می‌کرد و او می‌توانست قبل از آنکه کسی وارد شود دست‌نویس خود را پنهان کند به نظر جین آستن, نوشتن غرور و تعصب کار شرم‌آوری بود.
(جین آستن در چنین فضایی همچین شاهکاری خلق کرده؟!)

جالب این‌جاست جین آستن در قرن هجدهم چنین دیدی نسبت به نوشتن داشت و نگران برداشت‌های دیگران بود و ما دراین عصر با این‌همه ادعای روشن‌فکری هنوز هم نگرانیم و می‌ترسیم از نوشتن!

* یه بار برای دختر همسایه انشا نوشتم و بیست گرفت بعد از اون هفته‌ای یک‌بار مادرش دفتر به‌دست دم در خونه ما می‌اومد و با لهجه شیرین ترکی قفقازی ازم خواهش می‌کرد برای عادله, دخترش انشا بنویسم. اون موقع من کلاس سوم راهنمایی بودم:)

 

نامجو فریاد می‌ز‌د:

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم
شهره ی شهر مشو تا ننهم سر در کوه
شور شیرین منما تا نکنی فرهادم
می مخور با همه کس تا مخورم خون جگر
سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم
زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم
طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

و من خیالم راحت بود که زلف بر باد نمی‌دهم ولی غافل بودم از این که حجاب بر باد می‌دم!
باد تندی وزید و من که دستام پر بود نتونستم مواظب باشم و شالم رو باد از سرم برداشت و حجابم بر باد شد! خوشبختانه وسط ظهر بود و خیابون خلوت و از گشت ارشاد هم خبری نبود که "شهره شهر" بشم فقط این حجاب برباد دادنم خنده دوتا دختر نوجوون رو همراه داشت!

پ.ن: آهنگ ترنج نامجو رو از این‌جا می‌تونید دانلود کنید.

 

مدتیه دویدنم منحصر به تردمیل شده . روی صفحه لاستیکی تردمیل می‌دوم و چشمم به مانیتور آن, از سرعت به کالری و از کالری به زمان!
از درجا دویدن روی تردمیل خسته شدم . دلم برای دویدن در فضای آزاد تنگ شده. می‌خوام بدون اینکه به سرعت و یا کالری سوزانده شده توجه کنم، فقط بدوم با هر سرعتی که دلم می‌خواد.

بند کفش‌هایم رو محکم می‌کنم و از تردمیل زندگی هم پایین میام و در فضای آزاد ِ زندگی می‌دوم حتا اگه سربالایی‌ها خسته‌ام کنه و سنگریزه‌هایی توی پام فرو بره!

* عنوان را از اینجا برداشتم

 

* تو دنیا هیچی مضحک‌تر از این نیست که وقت‌ات را بُکُشی بعد بدوی که جبران‌اش کنی!

* تو چاه تف نکن شاید خودت تشنه‌ات شد.

 

بهداد امتحاناتش ظهر تموم شد و عصر از طرف دانشگاه برای بازدید علمی به زنجان رفت. خونه ساکت شده!
وقتی من ازدواج کردم و اومدم سمنان,هربار مامان زنگ می‌زد گریه می‌کرد و من ناراحت می‌شدم که چرا نمی‌خواد قبول کنه و خودش رو وابسته کرده!
بهبود که از پیش ما رفت بدجوری احساس تنهایی می‌کردم چون اون شخصیتش خیلی شبیه منه و هم صحبت خوبی برام بود ولی سعی کردم قبول کنم و تنها شدنم رو کمتر نشون بدم.
بهداد تو خونه پر سرو صدا و شلوغ کنه و همش دورو برم می‌پلکه و از درس و دانشگاه و ... حرف می‌زنه . عصر وقتی اون رفت واقعن احساس تنهایی کردم. آسمون هم با من هم‌دردی کرد و حسابی بارید و من زیر رگبار تند بارون وایسادم و اشک‌هام رو رها کردم خوبی بارون اینه که کسی اشک‌ها رو نمی‌بینه!
با خودم فکر می‌کردم: بچه‌ها پاره تن پدرو مادرها هستن و دل کندن ازشون سخته, پدرومادرها که پاره تن بچه‌هاشون نیستن!