مدتیه دویدنم منحصر به تردمیل شده . روی صفحه لاستیکی تردمیل می‌دوم و چشمم به مانیتور آن, از سرعت به کالری و از کالری به زمان!
از درجا دویدن روی تردمیل خسته شدم . دلم برای دویدن در فضای آزاد تنگ شده. می‌خوام بدون اینکه به سرعت و یا کالری سوزانده شده توجه کنم، فقط بدوم با هر سرعتی که دلم می‌خواد.

بند کفش‌هایم رو محکم می‌کنم و از تردمیل زندگی هم پایین میام و در فضای آزاد ِ زندگی می‌دوم حتا اگه سربالایی‌ها خسته‌ام کنه و سنگریزه‌هایی توی پام فرو بره!

* عنوان را از اینجا برداشتم