من که در تحریم به‌سر می‌برم شما بفرمایید دهن‌تون رو شیرین کنید و دست‌پختم رو بچشید:)

چند ماهه شکر رو از رژیم غذایی‌ام حذف کردم. برای منی که عاشق شیرینی و شکلات و بستنی بودم (هنوزم هستم :) - برای منی که ترجیح می‌دادم به‌جای غذا، شیرینی بخورم - برای منی که تقریبن هرروز کیک و شیرینی درست می‌کنم و تو خونه دارم این کار مثل یک‌جور تنبیهِ سخته. چیزی که بیشتر از همه دوست داشتم رو از زنده‌گیم حذف کردم و قسم خوردم که نخورم و این شاید تا ابد هم طول بکشه.

حذف شکر برای من تقویت اراده خوبی بود و ثابت کردن این‌که به هر شرایطی و هر چیزی خیلی زود عادت می‌کنیم , حتا حذف دوست داشتنی‌های زنده‌گی‌مون. من قبلن برای توجیه شیرینی خوردنم می‌گفتم: چون قند خونم پایینه، بدنم شیرینی می‌طلبه ولی با یک تصمیم و شرط بستن با خودم دیگه نه قند خونم پایین افتاد و نه بدنم شیرینی طلبید. تو این چند ماه فقط از قند طبیعی ( کشمش و مویز و خرما و عسل) برای جبران قند خونم استفاده کردم. خیلی راحت هستم و حس خوبی دارم, چون احساس می‌کنم اراده قوی دارم و دوباره به "خواستن، توانستن، است" ایمان آوردم.
این تصمیمم برای خودم راحته وعادی شده ولی اطرافیانم براشون عجیبه و هرجوری می‌خوان من رو تحریک کنن برای خوردن شیرینی. مثلن می‌گن: حالا گاهی یه ذره بخور یا این قندش کمه یا شیرینی که خودت درست می‌کنی لااقل تست کن و ... من فقط می‌خندم، چون وقتی قسم خوردم اگه بخوام کمی هم بخورم که قسم رو شکستم و اونا متوجه این نیستن.

با بهداد رفته بودیم دور بزنیم برای تحریک کردنم گفت: بریم بستنی بخوریم؟ ( پیشنهادی که قبلن همیشه خودم می‌دادم، در سرما و گرما بستنی جزو جدانشدنی از برنامه زنده‌گیم بود.)
خندیدم و گفتم هوس کردی، تو بخور.
گفت: مهمونت می‌کنم ( کاری که معمولن از بهداد بعیده :)
گفتم: پس اگه مهمون توام, بریم من شیرموز بدون شکر می‌خورم
گفت: نه، فقط بستنی مهمونت می‌کنم

پ.ن1: این شرطیه که با خودم بستم و قراری با خودم گذاشتم, ممکنه یک‌روز دوباره شیرینی بخورم و ممکن هم هست تا ابد طول بکشه.
پ.ن2: شاید این مسئله به نظر شما مسخره بیاد ولی برای من که عاشق شیرینی هستم و همیشه به حد افراط می‌خوردم این حذف خیلی مهمه مثل یک‌جور ترک اعتیاده. شاید دوستان سیگاری درک کنن اگه بخوان سیگار رو کنار بذارن.

 

زندگی ضیافتی است که آن‌را بد سازمان داده‌اند, ضیافتی که در حین آن آدمی بی‌صبرانه به انتظار لذت تناول می‌نشیند غافل از آن‌که بره‌ی بریان اصلی را قبلن بی‌سروصدا از کنارش عبور داده‌اند و این‌که آدمی به ناچار باید خود را با آن تطبیق دهد.

 

ـ ‌دیروز جمعه قرار بود در بجنورد رالی بانوان انجام بشه که به دستور امام جمعه بجنورد این مسابقه لغو شد.
خانم‌ها رو چه به رالی و دوچرخه‌سواری و ...

ـ امروز تمام دیش‌های محله ما رو جمع کردن. سه تا دیش از مجتمع ما بردن.
هرازگاهی قدرت‌نمایی می‌کنن یا این‌که برنامه‌ی دیگه‌ای در کاره؟ الله و اعلم

یک اس ام اس :
ـ ماهواره امید به زهره و ناهید اخطار داد.
فکر کنم هدف از فرستادن ماهواره هم معلوم شد.

اومدم همینا رو بگم و برم سراغ لاست دیدن. بس که همه "لاست لاست" کردن گفتیم اگه ما نبینیم و ندیده از دنیا بریم جزو عقب مونده‌ها یا به قول هم‌شهری‌مون جزو جهان‌سومی‌ها محسوب می‌شیم. پس برای عقب نموندن از قافله وبلاگ‌شهری‌ها ما هم داریم لاست می‌بینیم .

 

به مناسبت دهه فجر, تربیت بدنی سمنان مسابقه دوچرخه‌سواری گذاشته بود که دوچرخه‌سواری آقایان روز دوازدهم بهمن برگزار شد و در مقطع بانوان قرار بود امروز ( چهارشنبه 23 بهمن) ساعت سه بعدازظهر برگزار بشه که بخاطر بارندگی این برنامه کنسل شد. طبق معمول همیشه سر خانم‌ها بدون کلاه می‌مونه و زورشون به بانوان می‌رسه. سوال اینه چرا اول آقایون بعد خانم‌ها؟ چرا روز 22 بهمن برنامه خانم‌ها رو نذاشتن که هم تعطیل بود و هم هوا آفتابی و خوب؟

در مورد سوال اول که نباید هیچ‌وقت هم‌چین سوالی بکنیم که انتظار جواب داشته باشیم ولی در مورد سوال دوم حدس من اینه، چون امروز ساعت سه بعدازظهر تیم ملی بازی داره و آقایون همه پای تلویزیون لم می‌دن و هیچ آقایی به خودش زحمت نمی‌ده بیاد پارک و مسابقه دوچرخه‌سواری خانم‌ها رو نگاه کنه این‌طوری برنامه‌ریزی کردن تا خانم‌ها با خیال راحت دوچرخه سواری کنن و چشم نامحرمی هم خدای ناکرده به دوچرخه‌سواری خانم‌ها نیفته. ولی همین رو هم دریغ کردن و با یک بارون فوری این برنامه رو که به احتمال زیاد از روی اجبار بود کنسل کردن.
وقتی اطلاعیه مسابقه رو چند روز پیش تو باشگاه دیدم با چه شوقی خودم رو آماده این مسابقه کردم و دیروز کلی التماس بهداد کردم تا شش کیلومتر رکاب زده و دوچرخه رو بردیم پارک جنگلی تا کمی تمرین کنم چون مدت‌ها بود دوچرخه‌سواری نکرده بودم و چقدرعالی بود. وقتی خبر کنسل شدنش رو شنیدم کلی دمغ شدم. فکر کنم غرهای بهداد به‌خاطر دیروز و این‌که امروز هم باید تا پارک سیمرغ رکاب می‌زد باعث شد این برنامه کنسل بشه.

پ.ن: دوچرخه توی ماشین جا نمی‌شد، بهداد رفت و برگشت رکاب زد ولی غیرتش اجازه نداد مسیر خلوت کمربندی رو هم بده خودم رکاب بزنم. امان از دست این فرهنگ خوش غیرتی ما.

 

ترديد نداشتم، تدبير داشتم

به یکی از آشناها که خارج از کشور زندگی می‌کنه، گفتم اگر خاتمی کاندید شد لطفن به او رای بدین. گفت: من هنوز هیچ رایی در جمهوری اسلامی ندادم. گفتم خب این‌بار لطف کنید و رای بدین. گفت او هم فرقی با بقیه نداره. گفتم شما که خارج از کشور هستین براتون چه فرقی می‌کنه که کی باشه؟ شما دنبال چی هستین؟ انقلاب؟ کودتا؟ جنگ؟ و یا که چی؟

کودتا و جنگ اگر بشه که هم برای ما و هم برای شما بدبختیه و انقلاب هم که امکان نداره بشه اگر تاریخ رو بخونین می‌فهمین که انقلاب‌ها به چه صورت پیش میاد و فقط اصلاحات می‌مونه که در هشت سال ریاست جمهوری خاتمی تا حدودی به اون رسیدیم ولی کارشکنی‌های داخل و خارج نشین‌ها و دهن‌بینی ما مردم باعث شد جلوی اصلاحات گرفته بشه و پس‌رفت کنیم. نذارین چهارسال دیگه به عقب‌تر برگردیم. لبخندی زد ولی حرفم رو قبول نکرد. بخاطر احترام سن و سالش سکوت کردم ولی در دلم گفتم خودخواهی امثال شما خارج نشین‌ها مارو به این‌جا رسونده.

حالا خاتمی آمده با همه مشکلاتی که پیش رو داره مطمئنم مقتدرانه تر از قبل هم آمده . پس همه کسانی که اون دوره تحریم کردیم برای جبران اشتباه‌مون باید همت کنیم و از خاتمی حمایت کنیم . لطفن از سم‌پراکنی دست بردارید که: هیزم انتخابات و ... این چهارسال کافی نبود برای تقاص اشتباه‌مون؟

پ.ن:
شهربانوی عزیز در مورد مطلب بالا در ایمیل نوشته:
"برای ما خارج نشین ها چه کسی بیاید مهم است. ما نیز جز ایرانیانی هستیم که چشم به اصلاح و قانون و بهتر شدن وضع کشور از هر لحاظ هستیم . من زمانی که آقای خاتمی می خواست رئیس جمهور شود به او رای دادم ..."
مسلمن منظور من از دوستان خارج نشین, شهربانو و امثال ایشان نیود چون می‌د‌ونم اینا چقدر دغدغه ایران رو دارن و براشون مهمه اتفاقاتی که در ایران می‌افته. منظور من کسانی امثال همین فامیل‌مون بود که ذهن‌شون رو فریز کردن و در گذشته باقی ماندن و دل خوش کردن به برگشتن سلطنت طلب‌ها و امثال‌هم و یا اون دسته از خارج نشین‌هایی که دوست دارن از بازار آشفته در ایران نفعی ببرن و خاتمی رو ماله کش گندکاری‌های بقیه می‌دونن و می‌گفتن اگه خاتمی رئیس جمهور نشده بود این رژیم دوام نداشت. ( امثال این طرز فکر در داخل و دوروبری‌ها هم زیاد دیدم)
منظور من اون دسته از خارج نشین‌هایی بود که فقط به فکر منافع خودشون هستن نه دل‌نگران آینده بچه‌هاشون هستن و نه نگران این همه مهاجرت‌هایی که از روی اجبار می‌شه و جوون‌ها از ناچاری دل به غربت و اون‌ور آب می‌بندن. شدیم عین افغانی‌ها در زمان طالبان.
شهربانو جان ممنونم از ایمیلت که من رو وادار کرد این پی‌نوشت رو هم اضافه کنم تا دیگر دوستان هم برداشتی مثل شما نکنن. باید بگم آقای خاتمی هم ممکنه ضعف‌ها و اشکالاتی داشته باشه ولی باید خود ما هم همت کنیم و به‌جای تو حاشیه نشستن و هی نق زدن کمی آستین بالا بزنیم و ببینیم بعد سی سال واقعن چه می‌خواهیم؟
دوست دیگری از خارج نشین‌ها هم برام نوشتن:
"SAG ZARD BARADER SHOGHAL AST"
چی بگم والا... اگه نظرتون واقعن اینه ،کاش این‌جا زندگی می‌کردین تا می‌فهمیدین حتا بین سگ زرد و شغال هم فرق هست، خیلی زیاد.

 

بهداد طبق معمول از این آهنگ جینگولی‌ها گذاشته بود و با صدای بلند گوش می‌داد. قدسی (دوستم) گفت: اینا چیه گوش می‌دی؟
بهداد خندید و گفت : اینا آهنگ‌های روز هستن.
به قدسی گفتم: می‌بینی سلیقه نسل جدید چقدر با نسل ما متفاوته؟
بهداد گفت: آره , مثل شماها داریوش و فرهاد و ... گوش کنیم که دیپرس بشیم؟ ما می‌خوایم شاد باشیم.
قدسی گفت: همین سلیقه‌ها باعث شده این‌همه خواننده‌های مبتذل عین علف سبز شده. چرا دنبال موسیقی خوب نیستید؟ چرا به صدا و شعر اهمیت نمی‌دید؟ من وقتی این آهنگ‌ها تو گوشم می‌ره مد‌ت‌ها طول می‌کشه تا بیاد بیرون و بتونم رو موسیقی تمرکز کنم.( قدسی چون آواز می‌خونه و تدریس می‌کنه به موسیقی اصیل و شعر و صدا خیلی اهمیت می‌ده. )
امروز دیدم بهداد تو یوتیوب دنبال آهنگ‌های فرهاد می‌گرده.

پ.ن: به‌زودی بخشی از کنسرت‌های قدسی رو این‌جا می‌ذارم.

 

پ.ن: ویدئوهای شیندخت در یوتیوب رو این‌جا ببینید

 

بدون شرح

پمپ بنزینی در قم

پ.ن: عکس‌ها با ایمیل به‌دستم رسیده، منابع عکس‌ها رو نمی‌دونم