ـ همه مردها راست‌گو زاده می‌شوند و دروغ‌گو از دنیا می‌روند.

...

ـ زن‌ها به هم‌دیگر اعتماد ندارند، مردها به زن‌ها

* A Good Woman

 

"مادرم خواب دید که من درخت تاکم. تنم سبز است و از هر سرانگشتم خوشه‌های سرخ انگور آویزان".
مادرم از این خواب شاد شد و آن را به آب گفت.
فردای آن روز، خواب مادرم تعبیر شد و من این‌جا دیدم که این منم و باغچه‌ای است و عمریست که من ریشه در خاک دارم.
ناگزیر دست‌هایم جوانه زد و تنم ترک خورد و پاهایم عمق را به جستجو رفت. و از آن پس تاکی که همسایه ما بود، رفیقم شد.
و او بود که به من گفت: "همه عالم می روند و همه عالم می دوند، پس تو هم رفتن و دویدن بیاموز".
من خندیدم و گفتم: "اما چگونه بدویم و چگونه برویم که ما درختیم و پاهای‌مان در بند!"
او گفت: "اما هر کس به نوعی می‌دود. آسمان به گونه‌ای می دود، کوه به گونه‌ای و درخت به نوعی.
تو هم باید از غورگی تا انگوری بدوی".
و ما از صبح تا غروب دویدیم. از غروب تا شب دویدیم و از شب تا سحر. زیر داغی آفتاب دویدیم و زیر خنکی ماه، دویدیم. همه بهار را دویدیم و همه تابستان را.
وقتی دیگران خسته بودند، ما می‌دویدیم. وقتی دیگران نشسته بودند، ما می دویدیم و وقتی همه در خواب بودند، ما می دویدیم. تب می کردیم و گُرمی میگرفتیم و می سوختیم و می دویدیم. اما هیچ کس دویدن ما را نمی دید. هیچ کس دویدن حبّه انگوری را برای رسیدن نمی‌بیند.
و سرانجام رسیدیم. و سرانجام خامی سبز ما به سرخی پختگی رسید. و سرانجام هر غوره، انگوری شد.
من از این رسیدن شاد بودم، اما تاکِ همسایه شاد نبود و به من گفت: "تو نمی‌رسی مگر این‌که از این میوه‌های رسیده‌ات، بگذری. و به دست نمی‌آوری مگر آن‌چه را به دست آورده‌ای، از دست بدهی. و نصیبی به تو نمی‌رسد مگر آن‌که نصیبت را ببخشی."
و ما از دست دادیم و گذشتیم و بخشیدیم؛ همه دار و ندار تابستان‌مان را.
مادرم باز خواب دید که من تاکم. تنم زرد است و بی برگ و بار؛ با شاخه هایی لخت و عور.
مادرم اندوهگین شد و خوابش را به هیچ کس نگفت. اما فردای آن روز خواب مادرم تعبیر شد و من دیدم که درختی‌ام بی‌برگ و بی‌میوه. و همان روز بود که پاییز آمد و بالاپوشی برایم آورد و آن را بر دوشم انداخت و به نرمی گفت: "خدا سلام رساند و گفت «مبارکت باد این شولای عریانی؛ که تو اکنون داراترین درختی. و چه زیباست که هیچ‌کس نمی‌داند تو آن پادشاهی - که برای رسیدن به این همه بی‌چیزی تا کجاها دویدی!»"

* این متن با ایمیل به‌دستم رسیده.

 

وقتی در رو به رویم باز کرد سلام گفت و پرید توی بغلم. پرسیدم منو می‌شناسی؟ سرش رو تکون داد و گفت: خاله‌ای
امیدرضا شیطون ولی کم حرف. هیچ‌وقت سلام نمی‌گفت. یک‌بار براش تفنگ خریدم و گفتم اگر همیشه سلام کنی هربار که بیام خونه‌تون برات جایزه می‌آرم از اون موقع منو که می‌بینه سلام می‌ده.
فاطمه هم بزرگ شده ولی او هم خجالتی و کم حرفه. فقط پای تلفن خوب حرف می‌زنه. این گل‌های زیبا توی کویر به‌صورت خودرو رشد می‌کنن. پدر ،بیمار و کار دائمی نداره و مادر برای کمک زندگی کار می‌کرد ولی دوباره باردار شده، فرزند چهارم. می‌دونست که این خبر رو به من بده عصبانی می‌شم برای همین بعداز عید زنگ نزده بود.
وقتی از کارش پرسیدم ، گفت دیگه سرکار نمی‌ره . اول گفت مریض بودم و بعد ... همش بهونه. فقر و ناآگاهی روزبه‌روز بدبخت‌ترشون می‌کنه و هیچ نمی‌فهمن. می‌گفت از سال دیگه باید بچه‌ها همه در یک مدرسه مخصوص افغان‌ها درس بخونن و قراره شهریه‌شون سیصدهزارتومن باشه. اونا بیچاره‌گانی هستن که نه در کشور خودشون جا دارن و نه در این‌جا به رسمیت شناخته می‌شن .
فرزانه دختر بزرگش امسال اول راهنمایی می‌شه و احتمالن مثل دختر عمه‌ها و دختر عموهاش نامزد می‌کنه تا شاید خرجش کم‌تر بشه و جا برای کودکی که در راهه باز بشه.
از باردار بودنش خوشحالی پنهون داشت اینو وقتی که گفت بچه توی راه ،پسره حس کردم و اگر از من شرمنده نبود این خوشحالیش رو آشکار می‌کرد.
به امیدرضا که پاییز شش ساله می‌شه و فاطمه که تیرماه سه ساله نگاه کردم و دلم گرفت که کاری نمی‌تونم براشون بکنم جز همین کمک‌های ناچیز و هدیه‌های کوچک.

فاطمه دخترخوانده‌ام و برادرش امیدرضا

موقعی که از امیدرضا عکس می‌گرفتم عکس کوچکی دستش گرفته بود و گفت: می‌خوام بزرگ شدم مثل قهرمان جومونگ بشم. گفتم جومونگ خوبه یا بد؟ گفت: خوبه و می‌ره به جنگ آدم‌های بد و کثیف. بوسیدمش و گفتم امیدوارم به بزرگی جومونگ بشی و توی دلم گفتم: امیدوارم هم‌نسل‌های تو مثل جومونگ ریشه طالبان کثیف رو از روی زمین بکنن.

 

اگر کیش رفتین، حیفه که سری به رستوران دیدنی‌ها نزنید، نه برای غذاهای خوب بلکه برای استفاده از موسیقی زنده که اون‌جا اجرا می‌شه و ساعت‌های شادی رو می‌تونین اون‌جا داشته باشین.
با وجودی‌که کیفیت غذاهای اون‌جا به نسبت قیمت بسیار گرونش پایینه ولی به‌خاطر وجود هنرمندانی که اون‌جا برنامه اجرا می‌کنن، رستوران همیشه شلوغه و پر طرفدار. برای رزرو از طریق هتل ورودیه تهیه کردیم که نفری 9 هزارتومن بود و از طرف رستوران ماشین فرستادن و رفت و برگشت با اون‌هاست. برنامه هر شب از ساعت نه و نیم تا ساعت یک و نیم نیمه شبه.
موقع اجرای برنامه همه بصورت نشسته قر می‌دادن یا به قول مجری برنامه، حرکات موزون انجام می‌دادن که فقط بصورت نشسته مجاز بود و احتمالن اگه بلند می‌شدن گناه محسوب می‌شد.
ما دوشب به این رستوران رفتیم و واقعن عالی بود و خوش گذشت. به جای این‌که برین دبی و پول‌تون رو تو جیب عرب‌ها بریزین و آهنگ‌های حسین تهی و افشین و ... رو گوش کنین برای حمایت از این هنرمندان گمنام ولی باارزش هزینه کنید.

قسمت کوتاهی از اجرای دف و ویولن که در دیدنی‌ها اجرا شد رو این‌جا ببینید.

عکس‌های کیش رو هم در فوتوبلاگ ببیند.

 

وقتی لیا به‌دنیا اومد من چهارده سالم بود. از شنیدن این‌که بعداز چهارده‌سال تک دختر بودن صاحب خواهری شدم از خوشحالی روی پا بند نبودم. هنوز حرف مامانم وقتی برای عیادتش و دیدن خواهر کوچولوم به بیمارستان رفته بودم , خوب یادمه. مامان گفت: خواهرت که نمی‌تونه کمکی برای تو باشه ولی تو می‌تونی به او برسی و کمکش کنی. شاید اون سال‌ها این‌طور بود و لیا عروسک زنده من بود و وابستگی زیادی هم به من داشت ولی به مرور که بزرگ‌تر شد با وجودی‌که اختلاف سنی چهارده سال باقی بود ولی فاصله فکری بین من و او کم‌تر و کم‌تر شد و الان لیا به‌ترین دوست و همدمه برام و دخترش روناک ,دقیقن همون حسی رو داره که لیا سال‌های بچگیش نسبت به من داشت و من به او.

دوهفته خیلی خوبی رو با لیا و روناک داشتم و به سرعت برق گذشت و امروز خونه خالیه از صدای خنده‌ها و بلند‌ بلند حرف زدن‌مون.

* عنوان یک سریال کره‌ای

 

سفر پنج روزه ما به کیش با هوای خنک و مطبوع بهاری ،آرامش و امنیت جزیره و زیبایی‌هاش و مهم‌تر از این‌ها برای اولین‌بار من و لیا و روناک به‌تنهایی سفر رفتیم و یک سفر بی‌نظیر و پراز شادی و خاطره بود.
به زودی عکس‌هایی که در سفر گرفتم رو در سایت می‌ذارم . فعلن لیا و روناک مهمون ما هستن و فرصت پای کامپیوتر نشستن نیست.

 

salam doostan

in post ra az hotel ERAM e Kkish mifrestam.
alan baran nam nam mibareh va havaye khoobie
jaye hame shoma doostan khali.
alan mikhahim baraye gardesh dar jazireh beravim.