وقتی دانشگاه قبول شدم ، زن سی ساله‌ای بودم با دو بچه مدرسه‌ای ( کلاس اول و پنجم). هربار که استادی شغلم رو می‌پرسید و می‌گفتم خانه‌دارم؛ از نگاه متعجب استاد شرمنده می‌شدم.
نمی‌تونستم به اونا بگم : تقصیر من چیه که انقلاب فرهنگی شد و دانشگاه‌ها تعطیل ... ازدواج کردم و بچه‌دار ... حالا احساس کردم فرصت دارم به علاقه‌ام و اون کمبودی که همیشه در زندگیم بوده ، یعنی دانشگاه رفتن و درس خوندن بپردازم. وقتی ترم اول تموم شد و من دانشجوی ممتاز شدم اون موقع همه باورم کردن که بخاطر علاقه همه سختی‌ها رو تحمل کردم و دانشگاه رفتم. ولی همیشه احساس می‌کردم برای دانشجو بودن مسنم. البته توی کلاس‌مون چند تا خانم و آقای متاهل هم‌سن و سال من و یا بزرگ‌تر بودن ولی اونا همه فرهنگی یا کارمند اداره‌ای بودن و فقط برای گرفتن مدرک ، دانشگاه اومده بودن.

وقتی دختر یکی از آشناها که در سی‌سالگی دانشگاه قبول شده با افتخار تعریف ‌کرد که پدرش براش جایزه خریده. یاد خودم افتادم و اون همه شرمندگیم بخاطر این‌که تو اون سن و سال دانشگاه رفتم. خنده‌ام گرفت و تو دلم گفتم : سی‌سالگی ما کجا و سی‌سالگی اینا کجا؟

********
پ.ن: کامنت دونی اشتباهن باز مونده بود و پیام دو دوست عزیز من رو متوجه این موضوع کرد. خب به احترام این دو دوست که زحمت کشیدن و پیام گذاشتن این پست پیام گیر داره ولی ترجیح میدم در پست های بعدی کامنت دونی همچنان بسته بمونه:)

 

زندگی مثل دوچرخه‌سواری است، برای حفظ تعادل باید حرکت کنید.

 

مي‌خواهم بگويم ......
فقر ، همه جا سر مي‌كشد .......
فقر ، گرسنگي نيست .....
فقر ، عرياني هم نيست ......
فقر ، گاهي زير شمش‌های طلا خود را پنهان مي‌كند .........
فقر ، چيزي را " نداشتن " است ، ولي ، آن چيز پول نيست ..... طلا و غذا نيست .......
فقر ، ذهن‌ها را مبتلا می‌كند .....
فقر ، بشكه‌های نفت را در عربستان ، تا ته سر مي‌كشد .....
فقر ،همان گرد و خاكي است كه بر كتاب‌های فروش نرفته‌ی يك كتاب‌فروشی مي‌نشيند ......
فقر ، تيغه‌های برنده ماشين بازيافت است ،‌ كه روزنامه‌های برگشتی را خرد مي‌كند ......
فقر ، كتيبه‌ی سه هزار ساله‌ای است كه روی آن يادگاری نوشته‌اند .....
فقر ، پوست موزی است كه از پنجره يك اتومبيل به خيابان انداخته مي‌شود .....
فقر ، همه جا سر مي‌كشد ........

فقر ، شب را " بي‌غذا " سر كردن نيست ..
فقر ، روز را " بي‌انديشه" سر كردن است ...

پ.ن: این مطلب با ایمیل به‌دستم رسیده

 

به‌ترین بازی دوران کودکی‌ام, خاله‌بازی بود ولی جای خواهری که هم‌بازی خاله‌بازی‌هام باشه, خالی بود. همیشه در حسرت خواهرهای هم‌بازی‌هام بودم و خاله‌بازی‌های دسته جمعی اون‌ها.
وقتی لیا بدنیا اومد که دیگه دوران خاله‌بازی‌هام تموم شده بود و حالا بعد از سال‌ها... خاله‌بازی ... این‌بار با لذت داشتن خواهری...
لیا و روناک اومدن پیش ما.

 

روزهای جمعه در بجنورد شاهد گروه‌های مختلف طبیعت‌گرد هستیم که از طبیعت زیبای بجنورد که کم هم نیست، استفاده می‌کنن.
یکی از این گروه‌ها که خانواده‌گی است به راهنمایی آقای غلامرضا عابدی ( استادیار دانشگاه تربیت بدنی)، سال‌هاست در سرما و گرما برنامه طبیعت‌گردی آن‌ها برقراره. این اکیپ که دوستان صمیمی و نزدیکی هم هستن برنامه‌های مختلفی برای تورهای دو- سه روزه طبیعت‌گردی هم می‌ذارن.
در سفرهایم به بجنورد گاهی همراه طبیعت‌گردی نیم‌روزی آن‌ها می‌شوم ( یعنی پیاده‌روی صبح‌گاهی و صرف صبحانه و بازگشت تا ظهر)
در این سفر دو جمعه همراه گروه آقای عابدی بودم. یک‌بار پیاده‌روی در باغ‌های زیبای روستای "تراقی تُرک"، یک‌بار هم رفتن به دره زیبای روستای " کِی‌کِی"

برای رفتن طبق برنامه قبلی و مسیر تعیین شده از طرف آقای عابدی، ساعت پنج صبح در محلی قرار می‌ذارن و از اون‌جا تا محل پیاده‌روی، با ماشین رفته و بعد ماشین‌ها را پارک می‌کنن و پیاده‌روی شروع می‌شود.برای رفتن به روستای" تراقی ترک" از مسیر روستای "بازخانه"، پیاده‌روی آسان و از داخل رودخانه و باغ‌ها بود ولی برای رفتن به روستای "کِی‌کِی" تا "گردنه اسدلی" (جاده اسفراین-بجنورد) رفتیم و ماشین‌ها را پارک کردیم و مسیری که از گندم‌زارها و مزارع دِیم عدس بود، گذشتیم و سپس برای رفتن به روستا که داخل دره بود از کوه پایین رفتیم. مسیر سخت و نفس‌گیر بود ولی هوای عالی و دیدن طلوع آفتاب در بالای کوه و طبیعت زیبا باعث شد کم‌تر احساس خستگی کنم. یک‌ساعت و نیم پیاده‌روی تا پایین دره داشتیم. بعد از رسیدن، درچشمه داخل دره آب خنکی به سر و صورت زدیم و آقایون سریعن بساط آتش و چای رو برقرار کردن و خانم‌ها هم بساط صبحانه.
خستگی راه رو با چای خوش‌رنگی که در کُندِک آماده شده بود به‌در کردیم. باید طعم چای کُندِکی رو چشیده باشین تا بفهمین چی می‌گم. بعد هم صبحانه که دلچسب‌ترین بخش طبیعت‌گردیه به همراه شوخی‌ها و خنده‌ها ، انرژی دوباره برای بازگشت می‌ده.
جای همه دوستان طبیعت‌گرد خالی بود.
عکس‌هایی از این طبیعت‌گردی را این‌جا می‌ذارم.

طبیعت تراقی ترک

باغ آلبالو در روستای تراقی ترک

زن روستایی

طلوع خورشید در پیاده‌روی به طرف کی‌کی

کشاورزان در حال درو گندم . هنگام بازگشت از کی‌کی

آتش و کُندِک‌ها برای چای صبحانه

این‌هم چای آلبالوی خوش‌رنگ با آلبالوی تازه

پ.ن: عکس صفحه اول شیندخت ( گل و ملخ) رو هم در طبیعت‌گردی کی‌کی گرفتم

 

از وقتی هوا گرم شده با دوچرخه باشگاه نمی‌رم. امروز چون ماشین نداشتم مجبور شدم در ضل گرما با دوچرخه برم ( ساعت چهارونیم بعدازظهر)
بلوار خلوت بود. جلوی من یک ماشین سانتافه مشکی که ماشین عروس بود به آرامی حرکت می‌کرد و یک پیکان سفید از اونا فیلم‌برداری می‌کرد. تندتر رکاب زدم تا چهره عروس و داماد رو ببینم. به امتدادشون رسیدم. داماد چهره بچگانه داشت حدود 25 سال و عروس قشنگ بود با موهای رنگ شده و فشن. همون لحظه به یاد دامادی بهبودم افتادم.
داماد من رو دید و به عروس نشونم داد و او برام دست تکون داد. من‌هم خندیدم و وی نشون دادم و از اونا فاصله گرفتم.

ساعت شش خسته از باشگاه برمی‌گشتم. تصمیم گرفتم بجای این‌که از بلواربرم از خیابون خلوتی که باغ‌های زیادی اون‌جا هست برگردم. وقتی از خیابون فرعی باشگاه به خیابون اصلی می‌پیچیدم هم‌زمان با سانتافه مشکی شاخ به شاخ شدم. همون عروس و داماد. عروس داشت توی آینه آرایشش رو تجدید می‌کرد و داماد من رو که دید نیشش تا بناگوش باز شد. فکر کنم برای او ‌هم به اندازه من جالب بود که دوبار با هم روبرو شدیم.
احتمالن اونا برای گرفتن عکس و فیلم به یکی از اون باغ‌ها رفته بودن و یک‌ساعتی که من باشگاه بودم اونام مشغول عکس و فیلم‌برداری بودن.
صحنه جالبی بود. تمام مسیربرگشت ، از یادآوری اون صحنه لبخند می‌زدم . برای اونا و تموم عروس و دامادها آرزوی خوشبختی دارم.