دوستي دارم كه هميشه به من ميگه:

بهر کسی باید یک اعتبار داد مثل بانک. هركس در محدوده‌ي خودش حق داره خرج کنه یا چک بکشه خارج از اون اعتباری که بهش نمیدن هیچی, زندان هم می‌برن
تو هم بهر کسی نسبت به شخصیت و یا خصوصیات و یا توانايیش اعتبار و ارزش بده وقتی ازش استفاده کرد تموم شد باید برای همیشه بندازی پشت میله‌های زندان خودت. (میله های زندان را فراموشی و در ادامه اش بی‌خیالی تشکیل می‌ده)
اگر بهش ارزش دادی و نتونست استفاده کنه و ارزشی که بهش دادی نگه‌داره برای همیشه بذارش کنار اگه باز اعتبار بهش بدی اشکال از خودته و بدون یه روز از این بذل و بخشش‌ها زمین می‌خوری و ورشکست میشی.
سعی کن زندگی کنی و لذت ببری هیچ عامل و یا کسی نباید
اثر گذار منفی در زندگيت باشه. قیچی برای چیه ؟!
حد و حدود رو با نزدیک شدنت بهشون میدی , ظرفیت نداشتن همونجا وایمیستی- بازم نداشتن کمی عقب نشینی می‌کنی و درنهایت قیچی.

هميشه در روابطم كوتاه اومدم و سعي كردم گذشت كنم. اذيت شدم ولي گذشتم. اولين بار ٥ سال پيش بود كه نتونستم بگذرم و قيچي گرفتم دستم و بريدم . سخت بود برام ولي بعد از اون ديدم چقدر آرامش دارم و حالا مي‌خوام بيشتر تمرين كنم و به توصيه‌ي اين دوستم كه هميشه هم توصيه هاش برام مفيد بوده, گوش كنم.

قيچي رو دستم گرفتم ...