سن سیز ائله بیلمه اؤله جه یه م من
قارا بیر کدره دؤنه جه یه م من
گئجه لر یوخونا گله جه یه م من
سن منی اونودا بیلمه یه جک سن

عمرونده ناراحات ایزیم قالاجاق
آلووم سؤنسه ده کؤزوم قالاجاق
آرخانجا همیشه گؤزوم قالاجاق
سن منی اونودا بیلمه یه جک سن

سن ائله بیلمه کی غمدن اوزاقسان
عمرونو گونونو اودوزاجاقسان
اؤزونو بلکه ده اودوزاجاقسان
سن منی اونودا بیلمه یه جک سن

منی اونوتماغا عینادین کیمی
ایلک سئوگی آغریسی ، فریادین کیمی
لاپ اؤز آدین سوی آدین کیمی
سن منی اونودا بیلمه یه جک سن

تو فراموشم نخواهی کرد

فکر نکن بی تو خواهم مرد
یا به غمی تیره مبدل خواهم شد
یا شبها به خوابت خواهم آمد
توفراموشم نخواهی کرد

در عمرت رد ناراحتم خواهد ماند
شاید شعله هایم خاموش شود ، خاکسترم بماند
چشمم به دنبالت خواهد ماند
تو فراموشم نخواهی کرد

فکر نکنی که از غم و درد بدوری
عمر و روزگار خوشت را فراموش خواهی کرد
شاید خودت را هم فراموش خواهی کرد
تو فراموشم نخواهی کرد

برای فراموش کردنم همچون کینه ات
همانند عشق اول و فریادت
مثل نامت و نام فامیلت
تو فراموشم نخواهی کرد

زن متولد ماکو

 

واقتين دگيرمانندا داش اريدي قم اولدي
تاريخه آتّخيميز قايدي لوزوم اولدي
دوننين حقيقتي بو گون ترس يوزوم اولدي
نه دن يوزولماسين كي ، آخي دونيا فيرلانير

چوخ اوولوقلار ايچينده چوخ اوولاري اوولادم
آشيب داشان آرزومو من آرتخ جيلولادم
من آتامي اوتميشم مني اوتر اولادم
بو بئله ده اولمالي ، آخي دونيا فيرلانر

دونن دوز ساندقمي بوگون ايري سانيرام
بعضا اولور اوزومدن اوزومي اوغورلانيرام
هر ييل باشقا آرزونون باشنا فيرلانيرام
نه دن ده فيرلانميوم ، آخي دونيا فيرلانير

چوخ اييلن گورميشم اييلمين باشلاري
سولار دورولدي گوردوك ديبينده كي داشلاري
عونوانني ده يشدي دوننين آلقشلاري
نيه ده دييشمه سين ، آخي دونيا فيرلانير

نه جه دونر بو دوران نه جه دونر بوگرديش
تازيلارين اوسونه دوشانلاردا گولرميش
دونيا بينا اولاندان هرشي ده ييشلرميش
ده ييشمه سين نيلسين ، آخي دونيا فيرلانير

ابدي ني دونيادا من ابدي سانماديم
بير آتيشه توتوشدوم مين آتيشه يانماديم
بت لر گلدي ده گدي بيرنه اينانماديم
نه يه اينانماليام ، آخي دونيا فيرلانير

فيرلاندخ جان بودونيا يوخدان دونوب وار اولوب
قورويان چشمه لر ده سولار ينه جار اولوب
بو دونيانن خيري ده شري ده تيكرار اولوب
نيه تيكرار اولماسين ، آخي دونيا فيرلانير

مين مين ييللر بو دونيا بئله جه فيرلانسادا
بيريووانين بولبولي مين بوداغا گونسادا
آيلار ييللار فصيللر بيربيرني دانسادا
ديشمزدي عقيد ه م ، چوخدا دنيا فيرلانير

نه قده در ايستيورسا مين اوقده فيرلانا
قارشيما گاه شر چيخا گاه خيير دغرلانا
چرخي فللك ايستيور لاب ترسينه تولانا
عقيده مي هيچ نيه ده ييشمرم من ينه

خاره شد، شن در گذار اين زمان
باطل تاريخ گشته ارمغان
واقع ديروز اينك لامكان
حكم ثابت بوده اصل قادمان
چونكه دوِّار است چرخ آسمان

بس نگاران را به چنگ آورده ام
بس اميدم را به رنگ آورده ام
كودكم را بهر جنگ آورده ام
جمله بايستي نمايد آن چنان
چونكه دوِّار است چرخ آسمان

دي ثوابم ، حال باشد برخطا
گه كنم گم خويشتن را در قفا
دم بدم دارم اميدي نو نوا
چون نباشم هردمي با يك نشان
چونكه دوِّار است چرخ آسمان

طاغيان را ديده ام بس سر به زير
رود در دل سنگها دارد اسير
اصل ثابت ماند و عنوان شد اجير
كي نگردد وي اجير حاكمان
چونكه دوِّار است چرخ آسمان

عمرها چرخيده اين كون ومكان
پشه هم خندد گهي بر اژدران
در تغير هست كار اين جهان
واژگونه چون نگردد ، برچه سان؟
چونكه دوِّار است چرخ آسمان

من نگفتم جاودان بر هر لشي
سوختم اما نه با هر آتشي
بت هزاران شد، نگشتم بت كشي
بهر چه ايمان بيارم بر بتان
چونكه دوِّار است چرخ آسمان

نيستي را هست آمد جانشين
چشمه هاي خشك را جوشان ببين
نيك و بد تكرار ميگردد يقين
چون نگردد نو به نو نيك و بدان
چونكه دوِّار است چرخ آسمان

سالها گردش كند گر كائنات
بلبلي گر هرزه گرد صد جهات
منكر نوروزباشد گر نبات
من بر ايمانم بمانم جاودان
گرچه دوِّار است چرخ آسمان

چرخ دنيا گر بگردد بيشمار
نيكيم را گر فرو بلعد شرار
گر فلك تغييردارد هرقرار
من ندارم دست از ايمان جان
گرچه دوِّار است چرخ آسمان

غلامرضا حکمت‌فر

 

ای حوسن ده یوسف زمانه
رحم ائیله فقیر و ناتوانه
بیر آن سنی گؤرموینده یاریم
افغانی یئتیررم آسمانه

افلاکه کمند آتدی سن سیز
هر آه کی چکدیم عاشقانه
یاقوت لبینده کی تبسم
سالدی گئنه کؤنلومو گمانه
اون دؤرد گئجه لیک بیر آی اوزون تک
به لله کی گلمییب جهانه
گاه قان تؤکر و گاه ایچر قان
او سرو قده بودور نشانه
حیران گؤرونجه آی جمالین
اولدو گئنه عشقده فسانه

ای در زیبائی یوسف زمانه
به فقیر و ناتوان رحم کن
یاریم اگر تو را یک لحظه نبینم
فغانم را به آسمان می رسانم
بی تو به افلاک کمند انداخت
هر آه عاشقانه ای که کشیدم
تبسمی که در لب یاقوتت هست
باز دلم را به گان انداخت
رخ همانند ماه شب چهارده ات
به خدا که مثالش به دنیا نیامده
گاهی خون می ریزد و گاه خون می نوشد
نشانه آن قد سروت این است
حیران تا جمال مثال ماهت را دید
باز در عشقت تبدیل به افسانه شد

زن متولد ماکو

 

اويالانچي ايللر گونه ديمزميش
گول وئرديم،وئرديييم گوله ديمزميش
گوزوم ده چاغلايان سئله ديمزميش
حئيف او سئوگييه ، او محبته

بير دفه اوره كدن گوله بيلمه ديم
كونلومو كيمسه يه وئره بيلمه ديم
سندن باشقاسيني سئوه بيلمه ديم
حئيف او سئوگييه ، او محبته

سن سيز گئجه لريم يوخي بيلمه دي
ايچيمده آليشان آهي بيلمه دي
من بيلديم ، سن بيلدين، چوخو بيلمه دي
حئيف او سئوگييه ، او محبته

اوزومون اوزومدن آجيغيم گلير
دوستلاريم كدرلي ، دوشمنيم گولور
اولن سئوگيميزه يازيغيم گللير
حئيف او سئوگيه ، اومحبته

سولطانق تاختيميز دوريلدي نئجه
كولكسيز ، طوفانسيز سورولدي نئجه
او سئوگي نيفرته چئوريلدي نئجه
حئيف او سئوگيه ، اومحبته

در حد ارزش يك روز نبود،
عمري كه با تو هدر دادم ،
سالهايي كه به پايت ريختم.
عشق تو،
ارزش گلي را كه هديه كردم ،
واشكهايي را كه برايت ريختم ،
- نداشت
حيف از آن عشق و محبت.

هرگز نتوانستم ،
خنده اي از عمق دل سر دهم.
ممكن نشد دل به كسي ببندم ،
غير از تو بركسي دل نباختم.
حيف از آن عشق و محبت.

بي تو شبهايم ،
معني خواب ندانست ،
گرمي شعله آه اندرونم را ندانست.
من و تو فهميديم اما مردم بسياري ندانست.
حيف از آن عشق و محبت.

از خودم بدم مي آيد،
زين سبب دوستان غصه دارند و
دشمنان شادند.
به خاطرمرگ عشقم ، افسوس ميخورم
حيف از آن عشق و محبت.

تخت پادشاهي سعادت ما ساقط شد،
بدون طوفان و گردبادي ،
چو هيچي برباد رفت.
وآن عشق به نفرت مبدل گشت.
حيف از آن عشق و محبت.

غلامرضا حكمت فر

 

یاغماز قارا بولود گلدی
چکیلمه دی
یاغمادی

چالیشدیم اونودام
اونودام سنی
یئرده قالان آرزیلاری اونودام
توختاق دورام آد توتاندا کؤنولدن

گئتدیگیمیز یولا چؤنوب باخمیام
گؤزلرینی ایسته مییه م
اللرینی ایسته مییه م

یاغماز قارا بولود گلدی
چکیلمه دی
یاغمادی.

ابر سیاه

ابر سیاه بی باران
آمد
کنار نرفت
نبارید
سعی کردم از یاد ببرم
فراموش کنم تو را
آرزوهای به جا مانده را
بی تابی نکنم
وقتی از قلب
حرفی به میان می آید

به راه رفته مان برنگردم دوباره نگاه کنم
چشم هایت را نخواهم
دست هایت را نخواهم

ابر سیاه بی باران
آمد
کنار نرفت
نبارید.

ترجمه شعر: شهرام شیدایی و چوکا چکاد

چاپ شده در مجموعه: "بلکه داها دئینمه دیم"
(شاید دیگر نتوانم بگویم)

 

شئیدا بولبول فغان ائتمه،غم ائتمه
بوگون- صاباح گول آچیلیر، یاز اولور
عزیز ساخلا غنیمت بیل وجودون
وفاسی یوخ گولون ، عؤمرو آز اولور

دئگیلن فرهادا : ای محنت پیشه
شیریندن اینجیمه ، چال داشا تیشه
عاشیق – معشوق آراسیندا همیشه
عیشوه اولور ، غمزه اولور ، ناز اولور
خدمه لر دورور ساغ و سولوندا
جواهر بازوبند ایکی قولوندا
فواره لر ایشلیر دائم گؤلونده
یاشیل باشلی اؤردک اولور ، قاز اولور
نباتی ، سئومیشه م بیر دیلسیتانی
بیر سؤزو گول شکر ، غنچه دهانی
داخی فاش ائیله مه سر نهانی
عاشیقین کؤنلونده یوزمین راز اولور

بلبل شیدا

بلبل شیدا فغان نکن ، غم مخور
امروز فردا گل باز می شود ، بهار می رسد
وجود خودت را عزیز نگه دار و غنیمت بدان
گل وفا ندارد ، عمرش کم است
به فرهاد بگو : ای محنت پیشه
از شیرین نزنج ، تیشه بر کوه بزن
همیشه بین عاشق و معشوق
عشوه و غمزه و ناز هست
خدمه ها در چپ و راستش می ایستند
جواهر و بازوبند در هر دو دستهایش
فواره ها در استخرش دائم آب فشانی می کنند
اردک سبز سر و غاز همیشه هست
نباتی ، عاشق دلستانی شده ام
یکی که سخنش گل و شکر و دهانش غنچه است
دیگر راز نهانیت را فاش نکن
در دل عاشق هزار و یک راز هست

زن متولد ماکو

 

یئتیشمه‌میش شرابا دونوب بو قارا ئوزوم
بو قارا گیله‌لر،
آجی ـ شیرین
بو موو گئری‌یه دونوب،
شرابلاشیر

کؤکوندن شراب دامیر
بیر ایستکان من ـ بیر ایستکان سن!
قورتوم ـ قورتوم باشیما چکیرم
گؤزومون ائوینده دلی‌لریم یاللی چیکر...
سرخوشلوق بیر سربست شعردی
بیر سربست زاماندا
ـ باشا دوش !
" من سرخوشام ".

گؤزلرینی سالخیم ـ سالخیم ایچیرم
یاشاییشی تامسینیرام ،
حیات دوداقلاریمدان دوشاب دالبینیر

آچ گؤزونو
قوواق باشینداکی لاچین
ایللر بوندان بری
کئفلی ـ کئفلی
بیزه باخاجاق
بو گؤن آدالار کئفلی دی

آچ الینی
اوْوجوندا منیم آلنیمین یازی‌سی یازیلیب
آچ کؤنلونو
سرخوشلوق بیر سربست شعردی
بیر سربست زاماندا
سربست دیللردن
سربست دوداقلاردا یاییلیر.


مستی

این انگور سیاه به شراب نارس بدل شده
این دانه‌های سیاه
تلخ ... شیرین
این تاک به گذشته‌اش برگشته
شراب میشود
از ریشه هایش قطره قطره شراب می‌چکد.
یک استکان من ... یک استکان تو
جرعه جرعه سر میکشم ...
دیوانه‌هایم (پیروان) در خانه چشمانم
یاللی (نوعی رقص دسته جمعی ترکی) میرقصند.

سرمستی شعری آزاد است
در زمانی آزاد

درک کن
من سرمستم

چشمانش را خوشه خوشه مینوشم
زندگی را مزمزه میکنم
و حیات از لبانم طعم شیرین میگیرد

چشمانت را باز کن
شاهینی که بر سر سپیدار نشسته
سالهای سال بعد از این
مستانه به ما نگاه خواهد کرد
امروز آدالار مست است

مشتت را باز کن
در کف دستت سرنوشت من نوشته شده

دلتنگ نباش
سرمستی شعری آزاد است
در زمانه‌یی آزاد
که از زبانهای آزاد
بر لبهای آزاد پخش می‌شود.

وحید طلعت

 

جان وئرمه غم عشقه کی عشق آفت جاندیر
عشق افت جان اولدوغی مشهور جهاندیر
سور ایستمه سودای غم عشقده هرگز
کیم حاصل سودای غم عشق زیاندیر

هر ابروی خم قتلینه بیر خنجر خونریز
هر زلف سیه ، قصدینه بیر افعی ایلاندیر
یاخشی گؤرونور صورتی مهوشلرین اما
یاخشی نظر ائدیکده سرانجامی یاماندیر
عشق ایچره عذاب اولدوغو اوندان بیلیرم کی
هر کیمسه کی عاشق دیر ایشی آه و فغاندیر
یاد ائتمه قره گؤزلولرین مردم چشمین
مردم دییوث آنلانما کیم ایچدیکلری قاندیر
گؤردورسه فضولی کی گؤزللرده وفا وار
آنلانما کی شاعر سؤزو البته یالاندیر
....
جان به عشق نده
جان به عشق نده که عشق آفت جان است
آفت جان بودن عشق مشهور جهان است
از سودای غم عشق سود طلب نکن
چرا که حاصل سودای عشق زیان است
هر کمان ابرو ، بر قتلت مانند خنجر خونریز
هر زلف سیاه ، در قصد جانت همانند مار افعی است
قیافه مهوشان خوب به نظر می رسد اما
اگر خوب نظر کنی سرانجامش بد است
عذاب بودن عشق را از آنجا می دانم که
هر کسی که عاشق است کارش آه و فغان است
یاد مردمک چشم سیه چشمان نکن
به مردم چشمشان فکر نکن که نوشیدنیشان خون است
اگر فضولی نشان دهد که زیبارویان وفادارند
فریب نخور که البته حرف شاعر دروغ است

زن متولد ماکو

 

اوزاقدان باخیرام ، آغ اپپاق ، تمیز
یاخینا گلیرم ، قورد دوشوب قارا
یادیما دوشور کی بعضن حیسسیمیز
نه قدر آلدانیر بو آغلیقلارا

قایغیلار گؤروروک ، بورونجک کیمی
تیکاندان آستاری ، ایپک دن اوزو
وعده لرده گؤردوک کپنک کیمی
آلدانان اوشاغا دؤنده ریر بیزی
...
اوزاقدان باخیرام آغ آپپاق ، قشنگ
یاخینا گلیرم ، قار کیف آتیبدیر
قلبیم اینجیمه سین گؤزومدن گرک
قلبیم ده گؤزومو چوخ آلدادیبدیر

...

از دور که می‌بینم برف سپیدسپید و تمیز است
جلو که می‌آیم ، کرم روی برف افتاده
یادم می‌افتد که بعضی وقت‌ها احساس‌مان
چقدر فریب سپیدی‌ها را می‌خورد
...
دلسوزی‌هائی می‌بینیم مانند لباسی که
آستریش از خار و رویش از ابریشم
در وعده‌ها دیدیم مانند پروانه
ما را به کودک فریب خورده تبدیل می کند
...
از دور می‌بینم ، سپید سپید ، زیبا
جلو که می‌آیم ، برف کپک زده
قلبم نباید از چشمم برنجد
قلبم نیز چشمم را زیاد فریب داده

زن متولد ماکو

 

یامان قوجالیرسان
نه بیر قارغا سنده یوا سالیر
نه ده بیر لاچین
بوتا لارینا قونور

باشین اوجا
کؤکون سوسوز
آرزولارین یارپاقلارینلا قورویوب
قاناتلانیب ،
اوچمادان
یامان قوجالیرسان
قوجامان سرویم.



سرو همیشه زنده

بدجور پیر میشوی
نه عقابی بر شاخه هایت می نشیند
و نه کلاغی در تنت آشیانه میسازد

سرت بلند
اما ریشه هایت تشنه

آرزوهایت همراه برگهایت می خشکند
به جای پر گشودن
و پرواز کردن
بد جور پیر میشوی
سرو همیشه زنده ی من.

وحید طلعت

 

من ترک شراب لب یار ائیلدیم اولدی
زهر غم هجریله مدار ائیلدیم اولدی
ای شیخ بهشتی دئمه ترک ائیلییه ن اولماز
من ترک سر کوی نگار ائیله دیم اولدی

اؤز جانینی ترک ائیلییه ن اولماز من اؤزومدن
روحوم کیمی جانانی کنار ائیلدیم اولدی
ممکن دگی بیر محنته مین جان دؤزه اما
من جانیمی مین درده دچار ائیلدیم اولدی
دانسته و فهمیده خط و خاله وورولدوم
اؤز اؤز گونومو تیره و تار ائیلدیم اولدی
هئچ کیمسه اؤزون خار و ذلیل ایسته مز اما
من اؤز اؤزومو دهرده خار ائیلدیم اولدی
عرفان نظربازی و رندی و ظریفی
عالمده خلاصه نکی وار ائیلدیم اولدی
صرافه دئدیم حکمتیلن یوخ وار اولانماز
گولدی دئدی باخ گؤر یوخی وار ائیلدیم اولدی

×××

من ترک شراب لب یار کردم و شد
با زهر غم هجر مدارا کردم و شد
ای شیخ نگر که کسی بهشت را ترک نمی کند
من ترک سر کوی نگار کردم و شد
هیچ کس جان خود را ترک نمی کند من
جانانم را که چون روحم بود ترک کردم و شد
ممکن نیز به یک محنت هزار جان تحمل کند اما
من جانم را به هزار درد مبتلا کردم و شد
دانست و فهمیده شیدای خط و خال یار شدم
خودم روزگار خودم را تیره کردم و شد
هیچ کس خود را خار و ذلیل نمی خواهد اما
من خودم را در دهر خار و ذلیل کردم و شد
عرفان نظربازی و رندی و ظریفی
خلاصه در عالم هرچه بود کردم و شد
به صراف گفتم با حکمت نیست هست نمی شود
خندید و گفت نگاه کن و ببین من نیست را هست کردم و شد

زن متولد ماکو

 

گؤزلرينده
ايستک ياييلير
حياتلا پايلاشيرام!
ـ بو سنين !
ـ بو منيم !
هابئله گؤروشوروک
بؤلوشوروک ـ

دئيير انسانلار اولدوزدولار
اينانيرام
دئيير بيري منيم
بيري سنين
منده ...

پاييزين سون گئجه سي
اولدوزلاريم ساييلير
بير اولدوز گويومده اکسيک گلير.

×××

در چشمهایش
عشق منتشر می شود
با زندگی تقسیم میشوم
ـ این مال تو
ـ این مال من
به این ترتیب به هم میرسیم
و سهم هامان را تقسیم میکنیم
میگوید انسانها ستاره اند
باور میکنم
میگوید:
یکی مال من
یکی مال تو
من هم ...

در آخرین شب پاییز
ستاره هایم شمرده میشوند
یک ستاره در آسمانم کم شده.

وحید طلعت

 

ار ائوینده ائشیتدیم ، بیر تازا سؤز من گئنه
بیر سؤز دئدیم باغیردی ، مینیک وئرمه نه م سنه
دئدیم بایرامدیر گئداخ ، ائل طایفاما گؤروشه
بایرام بوندان اؤتوردو، هاوالار بیر ده ییشه
حرمت ائیله بیر آزجا ، آق بیرچک آق ساققالا
بیزلر گئده ریک قالار ، یاخجی لیق بو دونیادا
دوسلوغو تازالییاق ، کدورتدن نه چیخار ؟
تازا ایلده کوهنه درد ، والله باغریمی سیخار

سویله ندی : چوخ دانیشما ، ایشلریمه قاریشما
هر نه دئسه م من سنه ، نییه نولار سوروشما
دئدیم پیس سؤز دئمه دیم ، بیر خطا ائیله مه دیم
ایسته دیم کی بایرامدا ، منده گؤروشه گئدیم
باغیردی کی : آروادسان ییغیش اوتور یئرینده
من بیر خانین اوغلویام ، مینیک وئرمه ره م سنه
کیشی اوتوران یئرده ، آرواد آرتیق دانیشماز
کیشی نین ایشلرینه ، هئچ بیر زامان قاریشماز
اونون بو سؤزلریندن ، گوزوم چیخدی کلله مه
اوره گیم دئدی منه ، داها هئچ بیر سؤز دئمه
آمان گئنه دؤزمه دیم ، بیرداها دیله گلدیم
بیرده چیغیردی منه ، قورخوسوندان تیتره دیم
گئنه دئدیم : نازلی یار البت پاشا و خان سان
مینیک وئرمه کده نه دیر ، نعوذ بالله آت سان ؟؟
بو دؤنه کی نریلده دی ، قلمه تکین اسدیم
نه یالان کی ته پیکدن ، قورخوب سه سیمی کسدیم
آمان الله بیر آت نان ، وصلت ائیله میشم من ؟
گؤزوم چلپه شیک گؤروب ، خطا ائیله میشه م من ؟
بیر آتیلان آدامین ، یئر گؤی قدر فرقی وار
ته زه آنلادیم هله ، گؤره جک گونلریم وار
بئیله یاریم آداما ، من نئجه سؤز قاندیریم
یاخجی پیسین فرقینی ، آخ نئجه بس آندیریم
الغرض آی خانیملار ، یازدیم کی اوخویاسیز
خانیملارین دردینی ، سیز یاخجی آنلایارسیز

خانه شوهر شنیدم ، حرف تازه ای باز من
حرفی زدم و غرید ، سواری نمیدم به تو من
گفتم که عیده بریم ، بدیدن اقوامم
عید برای اینه که، حال و هوا عوض بشه
حرمت کن یک کمی ، به بزرگان فامیل
ما رفتنی هستیم و خوبی میمونه بر دل
دوستی رو تازه کنیم ، کدورت فایده نداره
در سال نو درد کهنه ، دلمو به درد میاره
گفت که زیاد حرف نزن ، تو کارهام دخالت نکن
هر چی میگم من به تو ، چرا واسه ی چی نپرس
گفتم خطا نکردم ، حرف بدی نگفتم
خواستم که در سال نو ، به دید و بازدید برم
غرید که تو زنی ، جمع کن دست و پاتو
من یک خان زاده ام ، سواری نمیدم به تو
جائی که مرد نشسته زن حرف نمیزنه
تو کارهای مردش دخالت نمی کنه
از این سخنان او ، من شاخ در آوردم
دلم از من خواست ، دیگه حرفی نزنم
باز تحمل نکردم ، دوباره به حرف اومدم
وقتی دوباره غرید ، از ترسش لرزیدم
گفتم یار نازنین ، البته پاشا و خانی
سواری دادن چیه ، نعوذ بالله اسبی ؟؟؟
این دفعه را که غرید ، مثال بید لرزیدم
دروغ چرا ، از لگد ترسیده خاموش شدم
وای خدا با یک اسب ، وصلت کرده ام من ؟
چشمم عوضی دیده ، خطا کرده ام من ؟
فرق انسان با اسب ، قد آسمان و زمینه
حالا فهمیدم چه روزی ، برایم در کمینه
به این نصفه آدم من چگونه حرف بفهمونم
فرق خوب و بد رومن ، چگونه یادش بدم؟
الغرض آی خانمها ، نوشتم که بخوانید
درد خانمها را شما بهتر می دانید

شعر و ترجمه : شهربانو ( قایاقیزی)

این شعر زیبا را با صدای شهربانو عزیز می توانید اینجا گوش دهید.

 

اولومه نه واركي ، بير دفعه ليك دي،
سئويب آيري دوشمك كاش اولما يا يدي
نغمه لر قوش كيمي قانادلا نا ندا
گؤزلردن سوزولن ياش اولمايايدي.

منيم قلبيم كيمي اينله مز كامان،
ايلك عشقي ايتيرمك ياماندي ، يامان!...
كؤنوللر اودلارا قالا نان زامان،
اوره كلر بركييب داش اولمايايدي.

من سني سئويرم ، سن واري، پولو،
گور هاردان دوشوبدو عشقيمين يولو...
نه منيم اوره ييم بير بئله دولو،
نه سنين اوره يين بوش اولمايايدي.

يار دئييب آغلايير كؤنلومون سازي،
بير گونده يوز دفعه يانيرام آزي!
شجاعت ، هئچ كسين باهاري ، يازي،
دؤنوب بيردن بيره قيش اولمايايدي.

کاش نمی شد

مرگ چیزی نیست که ، یک بار است
کاش عاشق شدن و جدا شدن نبود
وقتی نغمه ها مانند پرنده پر درمی آورند
کاش اشکهائی که از چشمها سرازیر می شوند نبود

کمانچه مانند قلب من نواخته نمی شود
گم کردن عشق اول سخت است سخت
زمانی که خواهش دلها روی آتش انباشته می شوند
کاش دلها سخت و سنگ نمی شدند

من ترا دوست دارم و تو پول و ثروت را
ببین راه عشقم به کجا افتاده
کاش نه دل من اینقدر پر
و نه دل تو اینقدر خالی بود

ساز دلم یار می نوازد و می گرید
روزانه حداقل صد بار می سوزم
« شجاعت » کاش بهار و لیسان هیچ کس
ناگهانی برگشته و زمستان نمی شد

 

ازه لدن پاييما خوش گون دوشمدي،
ايتميشم محنتين ، دردين ايچينده
يازيم يوخ ،يايم يوخ، هئچ ايسينمه ديم ،
دونموشام يوانين ، يوردون ايچينده

زامان بيزي اسير كيمي ساخلايير،
بيري گولور ، يوزو ، ميني آغلايير ،
ناموس سوز ناموس دان داستان باغلايير،
غيرت دوستاق اولوب مردين ايچينده
دوشوندوكجه ، اري ميشم ، آخميشام
شجاعت ، يانيمدا يالان اولوب شام!...
مختصر ، منم كي ، باش ساخلاميشام.
بير دسته قودورموش قوردون ايچينده.

میان درد

از اول روز خوش سهم من نشد
بین درد و محنت گم شده ام
بهار و تابستانم نیست ، هیچ گرم نشدم
داخل آشیانه و وطن یخ زده ام
زمانه ما را مانند اسیر نگاه می دارد
یکی می خندد و صد و هزار نفر می گرید
از کلمه ناموس و حرف ناموس داستان می بافد
غیرت زندانی شده داخل مرد
به محض درک ذوب شدم ، جاری شدم
« شجاعت » شمع کنارم دروغ شده
مختصر این منم که سرم را نگاه داشته ام
در میان یک گله گرگ هار شده

زن متولد ماکو